{Poznań - miejsca}
Na Śródkę, póki czas
Robi się głośno i ciasno. Tak mówiąc o Śródce, można zaskoczyć każdego kto był tam choć raz. Robi się, to fakt. Tyle że nie w środku a wokół niej, i nie od zachwyconych spacerowiczów, a od planów i programów. Śródka umiera, czyli ma zacząć żyć na nowo.
Stara i uboga matka Poznania cierpliwie szepce do urzędniczego sumienia miasta już od lat. Niewidoczna za plecami Archikatedry i zagłuszona traktem drogowym co jakiś czas pojawia się dzięki temu w komunikatach i deklaracjach.
Jej problem to anemia - w wymiarze społecznym i życiomiejskim, kulturalnym - mówiąc troskliwym językiem administracji. Do tego schorzenia architektoniczne. Choć nikt nie odważy się przedstawić Śródki na widokówkach, fotospacerowicze pstrykają zawsze z błyskiem w oku. Oficjalnie zaniedbana, gościnnie niepewna, ma rzadki, brudny urok, który przyciąga znudzonych lukrowanym pejzażem nowej architektury. Przyciąga jednak niewielu, a w każdym razie zbyt mało, o czym najlepiej mówi opustoszałe wnętrze „Pokoju z Widokiem", niedawno zamkniętego antykwariatu-kawiarni, unikatowego w skali miasta.
- I bardzo dobrze - usłyszałem tylko od przechodzących, starszych facetów. Dobrze, bo jest szansa na konkurencyjny monopol, dobrze, bo nikt już za wysoko głowy nie trzyma, dobrze, bo Śródka jest Śródka, a nie jakiś Kazimierz? Tego już się nie dowiedziałem.
Na Śródce łatwiej teraz o Saaba niż o kawę.
Z pomocą ma przyjść miejski program rewitalizacji. Tym razem ma przyjść naprawdę, bo zdaje się że na słowo „program" reakcja tam jest alergiczna. Wierzytelności programu niech służy rozpisany przez Urząd Miasta konkurs, który ma dla Śródki zdobyć pomysł na nowe oblicze. Głosy, które dotychczas pojawiały się co jakiś czas i milkły, teraz się kumulują i na przemian rozprawiają o przyszłości. Miasto, z właściwą instytucji pamięcią historyczną pochyla się nad przeszłością, a zespoły startujące w konkursach kreślą odważne wizje. Właściwie orkiestra już gra, tyle że wciąż nikt nie śpiewa.
Miała być platforma artystyczna, bo tacy to lubią urokliwe zadupia. Jeden z właśnie zgłoszonych projektów stylizował Śródkę na mały Amsterdam, bo zastana architektura aż się o to prosi. Ostatecznie zwyciężył jednak projekt najbardziej kompleksowy. Politycznie poprawny, pragmatyczny, ale przy tym spójny i żywy.
Czasy są takie, a nie inne więc podniesienie wartości komercyjnej jest niezbędne. Wobec tego będzie hala targowa i inkubator przedsiębiorczości. Ma powrócić temperatura Rynku Śródeckiego i napęd wewnętrzny, od mieszkańców. Uporządkowaniu przestrzeni dla inwestycji posłużą min. rozwiązania komunikacyjne, a zieleń i rozważna zabudowa z należytym szacunkiem zoperują krajobraz. Śródka będzie się cywilizować, nadążać. Znikną pewnie rozkoszne, hrabalowskie skojarzenia i kiełbasa z chodników.
Póki co ruch w monopolowym i przed nim. Wzdłuż ulicy prowadzącej od sklepu, przez most Jordana, wprost do Archikatedry, przychodzi na myśl życie św. Augustyna, który niewłaściwie smakował życia, nim stał się Doktorem Kościoła. Tamże czy nie, Śródka idzie powoli przynajmniej w jakimś kierunku. Może i trzeba się spieszyć, żeby jeszcze ją zobaczyć jaką jest. Kiedyś trzeba koniecznie, bo ta obdarta piękność idzie się przebrać.
Choć nic na to nie wskazuje, patrząc na gromadę kotów, z którymi wiatr bawi się w latające śmieci.
txt. Grzegorz Luft
fot. 3 - Grzegorz Luft, 1, 2, 4, 5 - ouaille
Więcej zdjęć Śródki w FOTOGALERII.
Patrz też:
dodaj komentarz
Bardzo dobry tekst. W sierpniowe popołudnie wybrałam się ostatnio do kina Malta. Po raz kolejny Śródka zrobiła na mnie mocne wrażenie. Szkoda Pokoju z widokiem, dobrze, że choć szyld o nim przypomina. Widziałam gromadkę pięciu chudych kotów. Zdecydowanie wolę klimatyczną Śródkę od zatłoczonego i mieszczańskiego Starego Rynku.